Archive for the ‘legning og seksualitet’ Category

h1

homobokmeldingar i Rødt #1 2009

Fredag, 15 mai 2009

I Rødt # 1 2009 hadde eg to bokmeldingar, begge to handla om bøker med legning og seksualitet som tema.

I boka Masker og motstand – Diskré homoliv i Norge 1920–1970, fortel Hans W. Kristiansen om korleis dei me no ville kalla homofile og lesbiske har levd det siste hundre året. Det er mange fine konkrete historier, som historia om Kari og Jorunn som budde saman i femti år, og dreiv gård saman. Jorunn kom til Kari som tenestejente, og sjølv om Kari blei satt pris på i bygda for ureddheiten og den kjappe tunga si, så lyktes ho ikkje som bonde. Kanskje var det fordi paret ikkje blei heilt tatt inn i fellsskapet i bygdesamfunnet på grunn av at dei brøyt med normene. Det er også historia om pissoarsjekkinga, som «Edvard», som vanlegvis etter å ha kome heim frå jobben og spist middag, sov ein ettermiddagslur, og så gjekk frå pissoar til pissoar på Frogner og St. Hans Haugen.

Eg limer inn den delen av bokmeldinga som er mest politisk:

Den siste delen av boka nyanserer og utfordrer historieskrivinga om den tidlege homokampen i Noreg. Dette har vore ein til tider sår debatt, som mellom anna gjekk i Blikk i 2004/2005. Debatten handlar om kven som var sentrale dei første åra av homorørsla, og har spesielt vore ein debatt om Arne Heli som har blitt symbolet på diskresjonskulturen og Kim Friele som representerer dei som ville stå fram. Og kven sto eigentleg opent fram først? Debatten kjem av politiske og personlege usemjer i DNF- 48, men til tider har det blitt i overkant personleg debatt som er uinteressant for dei som ikkje deltok, og knapt nok for dei.

Boka sluttar før dei store konfliktene i homorørsla på 70-talet. Kristiansen seier at tidsavgrensinga av boka er gjort for å ikkje bli frista til å dømma fortida ut frå samtida sine verdier. Han kritiserer det han kallar frigjeringsideologien frå 70-talet, som var eit oppgjer med den tidlegare diskresjonskulturen. Han skriv: «Den utvetydige og nyanseløse forkastelsen av det jeg har kalt mellom- og etterkrigstidens «diskresjonskultur», har bidratt til en kraftig innskrenkning og ensidiggjøring av homobevegelsens eget fortellings- og motstandsrepertoar. » Forfattaren argumenterer for at når ein forkastar alt ein gjorde før 70-talet, så er det vanskeleg å læra av strategiane folk uka. Det meiner han er spesielt skadeleg i forhold til samarbeid med personar og grupper frå samfunn med repressivt lovverk.

Det er interessant å lesa korleis folk har levd relativt opent i lang tid, så lenge me har munnlege kjelder. Og det er interessant å lesa om korleis den tidlege homorørsla organiserte seg og arbeidde. Eg kan vera samd med forfattaren at ein ikkje kan dømma fortida ut frå notida, og at eit notidsfilter øydelegg for å læra av fortida. Men eg meiner samtidig det var eit vikig opprør ein gjorde på 70-talet. Eg vil ha ei homorørsle i Noreg som seier at det er same om me er født sånn, eller om me har vald det sjølv, me krevjer respekt for dei me er. Og eg vil ha ei homorørsle der skruller og transer og SMerar og butcher blir respektert, på lik linje med dei som vil sjå ut som alle andre. Diskresjonskulturen fungerte, men kravet om å få lov til å vera synleg kom fordi hemmeleghaldet blei for trangt og ekskluderande.

Den ande bokmeldinga er om Ida Jackson og Maren Kristiane Solli si sex-bok Jenter som kommer. Eg klipper litt av den bokmeldinga også:

Boka er ei typisk sjølvhjelpsbok, med lister og tips til alt frå korleis styrka bekkenmusklene til kva ein skal sjå etter når ein kjøper sexleiketøy, og kva slags nettlesar ein bør bruka viss ein surfar porno på nett. Boka plasserer seg samtidig tydeleg i ein feministisk ståstad. Forfattarane tar ikkje stilling til tema som feministar ofte er mot, til dømes porno, eller omdiskuterte tema, som BDSM, analsex og sexleiketøy. Men dei legg vekt på at det er ein sjølv som skal definera seksualiteten sin, både at det ein har lyst til å gjera er ok, og at det er ein sjølv som må bestemma kva ein ikkje vil flott bok, dei skriv opplysande og innsiktsfullt om dei fleste sidene av seksualitet, blanda med tips, teknikkar og trenings-oppgåver.

Advertisements
h1

Skuffet over støtte til Nina Karin Monsens hets

Onsdag, 22 april 2009

Dette lesarbrevet er på trykk i Klassekampen i dag.

Bjørgulv Braanen uttrykte 18. april på lederplass støtte til Fritt Ords pris til Nina Karin Monsen. Fritt Ord hevder Monsen gir «gjennomreflekterte og uavhengige bidrag til en friere offentlig debatt», og trekker særlig fram hennes siste bok, Kampen om ekteskapet og barnet. Rødt mener Monsens hatske utfall mot lesbiske i fjor sommer viser at hun ikke bidrar til en fri debatt, men bruker ytringsfriheten sin for å skade andre. Hennes sammenlikninger av lesbiske med avlsdyr, og sæddonorer med krigsvoldtektsmenn sier sitt.

Fritt Ords støtte er ikke bare for at Monsen har stått på i forhold til uvanlege standpunkt. Fritt Ord berømmer Monsens standpunkt som «gjennomreflekterte bidrag». De bidrar dermed til å sende unge lesbiske, homofile og bifile lengre inn i skapet.

h1

Kjønnsnøytral ekteskapslov – til beste for born og samfunnet!

Måndag, 7 juli 2008

Kronikk i Klassekampen 11.juni 2008 av Magnhild Nilsen, AU-medlem Raudt, og Hans Petter de Fine, BU-representant på St.Hanshaugen for Raudt, og meg.

Motstandarar av lovforslaget om kjønnsnøytral ekteskapslov har kjørt ei kampanje dei siste månadane med demonstrasjon i april, annonse i VG, fleire nettkampanjer – som foreldrerett.etp.no, jatilfar.no, jatilekteskapet.no, og ein storm av lesarbrev. Denne kampanja har funne fram til Klassekampen også. Nokre lesarbrev problematiserer lova, mens andre seier rett ut at dei ikkje synst homofile og lesbiske burde ha barn, og at dei burde skamma seg over kven dei er.

Kvifor ekteskap?
For kvinnerørsla har kampen for å sleppa å bli definert av ein ektemann vore viktig. Retten til å kunna leva som einsleg, retten til å skilja seg, og retten til å ha arbeid sjølv om ein er gift. Så kravet om at fleire skal inn i ekteskapet kan kanskje sjå litt merkeleg ut. Men ekteskapet regulerer viktige forhold. Det regulerer kva som skjer når ein partnar døyr eller viss ein går frå kvarandre, både i forhold til eigedom og eventuelle born. Difor var partnarskapslova ein stor siger, fordi kjærastar fekk regulert kva som skjedde viss dei flytta frå kvarandre, og ein fekk rett på arv viss kjærasten døydde, i staden for at slektningar hadde rett på alt. Og det er difor kjønnsnøytral ekteskapslov er eit riktig skritt vidare, fordi ungane som er født inn i partnarskap også skal få rettane dei burde ha.

Sist veke skreiv Nina Karin Monsen, Øyvind B Vassli frå KrFU og Wenche Haugen Havrevoll innlegg mot den kjønnsnøytrale ekteskapslova her i Klassekampen. Monsen meinte at lova er eit uttrykk for narsissime og at den legitimerer djup umoral. Vassli vil ha betre utgreiing før lova blir vedteke, mens Havrevoll meiner at lova vil vera eit brot på barnekonvensjonen. Alle legg dei vekt på borna i sin argumentasjon.

Barnets beste
Kva er barnets beste? Er det alltid å vekse opp med mor og far slik Havrevoll meiner? Kan ikkje einslege mødrer eller fedrar gje like god omsorg og oppfostring? Eller viktigare: Kan ikkje likekjønns-foreldre gje like god omsorg og oppfostring? Havrevoll drøfter barn sine rettar til å kjenne sine foreldre og refererer til artikkel 7 i barnekonvensjonen. Men barnekonvensjonen nemner ikkje biologiske foreldre. Konvensjonen bruker ordet «foreldre» og definerer dei verken som biologiske eller sosiale (som borna veks opp med) – det er difor departementet skriv at «barnekonvensjonen legger til grunn et vidt
familiebegrep».
Kva er eigentleg barnets beste? Er det til barnets beste å vokse opp med mor og mor eller far og far – der begge dei vaksne deltar på lik linje i barnets oppfostring og oppdraging, men der den eine ikkje juridisk blir mor eller far, fordi ho eller han ikkje får adoptere? Eller er det barnets beste å ha å ha like juridiske rettar uansett kva kjønn foreldra har? Muligheita til adopsjon (i første rekke stebarnsadopsjon) medfører rettsverknader som inneberer samværsrett for barn og foreldre, underhaldssplikt for medforelder og arverett. Er det til barnets beste å bli frårøva desse rettane ved eit samlivsbrot eller viss den biologiske forelderen døyr?

Naturleg?
Monsen synes meine at at heteroseksuelle stabile forhold er det einaste naturlege for menneskja. Men dette kan lett tilbakevisast. Eit døme er den populære utstillinga på naturhistorisk museum i Oslo «Mot naturens orden?» som syner at homoseksualitet finst i dei fleste artar, og at det er vanleg blant flokkdyr, og veldig vanlig blant apane, våre nærmaste slektningar. Det finst altså ikkje gyldige naturfaglege argument for det Monsen står for.

Moral?
Nina Karin Monsen tar utgangspunkt i sitt eige moralsyn, og utleier derfrå at dei som ikkje gjer som ho meiner er riktig, burde føla skam viss dei var normale. Ho seier at born av lesbiske føler skam på moras vegne over måten dei har oppstått på. Då kan ho ikkje ha høyrd born av lesbiske fortelja at dei har opplevd at dei var venta og lengta etter. Monsen er oppteken av at born ikkje skal veksa opp i kaos, men ha ein fast familie med to foreldre av motsett kjønn. Dette stemmer ikkje med korleis mange barn veks opp i Noreg i dag, og det er heller ikkje det beste for verken ungar eller foreldre å vera i samliv som ikkje fungerer.

Narsissime?
Monsen baserer argumenta på at homofile som vil ha barn er narsissistiske, og ikkje tar omsyn til naturen (at barn kjem av mann og kvinne) og samfunnet. Monsen synst tydelegvis dette er så øydeleggjande at ho kan tillata seg å sei kva som helst om folk. Ho samanliknar sæddonorar med krigsvaldtektsmenn og kvinner som lar seg befrukta med avlsdyr. Ho har eit negativt syn på homofile generelt: «At loven ikke kan fjerne de problemer de har med å være homofile, burde de også vite. Lovgiver kan ikke fjerne angst, skam eller skyld. Men den kan legitimere dyp umoral».

Ein røyndomssjekk
I kronikken til Monsen står det at regjeringa og homofile manglar framtidsforståing, fordi dei ikkje ser konsekvensane av kor øydeleggjande lovendringa er på samfunnet. Men det er Nina Karin Monsen som manglar framtidsforståing, når ho ikkje ser at felles ekteskapslov regulerer samliv, skilsmisse og arv i familiar som allereie eksisterer, for born som allereie har to mødre eller to fedre som dei lever godt saman med.

Kjønnsnøytral ekteskapslov er eit steg inn i framtida, både for dei som lever i familiar som denne lova verkar for, og for resten av samfunnet vårt. Lova vil gjere samfunnet vårt rikare, og det vil vere djupt umoralsk å frata barn og foreldre desse rettane. Difor ser me fram i til at lova blir vedteke, og gler oss til å feire på taket av operaen den 20. juni.

h1

Valkampen har starta for meg også, med debatt på Skeive Dager

Tysdag, 3 juli 2007

Eg deltok for RV/Raudt på partigrillinga på Skeive Dager, torsdag 28. juni. Hovudproblemstillinga var kva partia syntest om kjønnsnøytral ekteskapslov, og der var det ikkje så mykje å sei for meg eigentleg, er grenser for kor mange gonger eg kan sei at eg er for og alltid har vore det. Ellers prøvde eg å få fram at det ikkje er mogleg å vera frie og likestilte i eit samfunn som tener på å setta folk opp mot kvarandre. Venstre (med Ola Elvestuen) og spesielt FrP (med Øyvind Michelsen) sjokkerte i alle fall meg med å avslutta debatten med å skulda innvandrarane for homofobien i Noreg. Det er jo rektig at det er vanskeleg å vera lesbisk, homofil og bifil i ein del innvandrarmiljø, men eg syntest det var skummelt å gå på arrangement i LLH då eg var yngre i Stavanger sjølv, så eg trur ikkje me treng å leita langt for å finna både homofobi og usikre ungdommar i norske miljø. NOVA-rapporten i 1999 som fann at ein av fire unge homofile hadde forsøkt å ta sitt eige liv viser også det. Det er faktisk ikkje meir enn 35 år sidan det var forbudt å vera homofil mann i Noreg.

Her er opningsinnlegget mitt frå debatten:
RV var det første partiet som hadde rett til adopsjon for lesbiske og homofile i programmet vårt for over tjue år sidan. Den gongen var det ikkje så populært standpunkt som det er no, men me håpar jo sjølvsagt at det skal bli enno meir populært og få gjennomslag på Stortinget. Me er for felles ekteskapslov, at partnerbarn skal få også ikkje-biologisk forelder som juridisk forelder, for inseminasjon og alt anna fint. Eg synst dette er viktige saker, for det handlar om å ikkje vera annanrangs borgar.

Men for meg er det viktig å få eit samfunn som ikkje tener på å setta folk opp mot kvarandre. Akkurat no er det enklare å vera lesbisk og homofil, fordi ein blir sett på som gode forbrukerar. Men det er mange som framleis ikkje synst det er enkelt, fordi det blir lagt opp til at ein skal passa inn i ein hetero-mal med kjærast av motsett kjønn, og ungar. Og det er også mange homofile, lesbiske og bifile som synst det er vanskeleg å passa inn i malen ein får, anten det er hetero- eller homo-malen.

Eg meiner til dømes ein god velferdsstat er ein viktig homosak. I dag er det lagt opp til at ungane skal passa på deg når du blir gammal, og kommuneøkonomien blir strupt. Men viss du ikkje har fått ungar, anten fordi du ikkje får adoptera eller inseminera, eller fordi du faktisk ikkje har lyst på ungar? Eller kva viss du er ungen som skal passa på mor eller far din, men dei har mislikt legninga di og nekta å snakka med deg?

At dei som møter deg respekterer deg er også viktig. At helsepersonell ikkje seier at det kjem til å gå over når ein seier at ein er homofil, at dei ikkje snakkar om barnefar når ein klårt uttrykker at ein er lesbiske og i eit partnarskap osv. Her hadde skulemateriell vore viktig, frå barneskule og opp til høgare utdanning. Det å læra ungane at me er forskjellige, og at me vel å leva på ulike måtar, anten det er saman med nokon av motsett kjønn, same kjønn eller åleine. Diverre er haldningar noko av det som tar lengst tid å endra, og noko ein må jobba mykje med og setta av pengar og ressursar til i samarbeid med dei som kjenner situasjonen på kroppen sjølv.

h1

Kinsey – too darn hot

Onsdag, 24 januar 2007

Her om dagen såg eg filmen Kinsey som handlar om ein av pionerane innanfor forskning på seksualiteten til menneska, Alfred Kinsey (1894-1956). Filmen var ok, men fokuserte mest på livet hans og personlegheiten hans. Det er forsåvidt greit, men forskarar flest er jo sære og vanskelege å leva med, og forskninga hans var jo uansett banebrytande sjølv om ein ikkje likar han. Eg synst han virka triveleg, men han hadde ei litt uheldig samanblanding av liv og forskning i følgje filmen i alle fall.

Filmen gav ei truverdig forklaring på kvifor Kinsey starta forskninga si på menneskeleg seksualitet, og eit skremmande bilete av korleis samfunnet såg på seksualitet på begynnelsen av forrige århundret. Kinsey var biolog, og forska på galleveps, men blei spurt om råd frå studentar om andre ting. I samtalar med studentar skjønte Kinsey at studentane hadde utruleg mange fordommar og spørsmål, og at svara på kva som var normalt berre blei ”Eg veit ikkje” fordi det ikkje fanst forskning på det. I filmen var det spørsmål og påstandar som:
– kan kvinna bli steril viss ho får orgasme av munnsex ?
– mastrubasjon kan føra til diverse sjukdommar
– stimulering med fingre eller munn kan føra til sjukdommar/er umoralsk

Kinsey starta i filmen kurs for nye ektepar, sånn at dei lærte meir om seksualitet og fekk avkrefta ein del av fordommane sine. Ugifte fekk sjølvsagt ikkje bli med på kursa. Han starta med spørreundersøkingar hos studentane, og fann ut at dei hadde ein heilt annan praksis i forhold til før- og uteomekteskapeleg sex, homoseksuelle erfaringar og mastrubasjon enn det samfunnet rekna med.

Rockefeller-stiftinga gav Kinsey-instituttet støtte til å spørra eit stort antal folk, som resulterte i rapportane Sexual Behavior in the Human Male (1948) og Sexual Behavior in the Human Female (1953). Rapportane var viktige både i forhold til metode og i forhold til resultata. Spørsmålsstillinga har mykje å seie for resultatet. Kinsey opererte mellom anna med ein flytande skala mellom homoseksualitet og heteroseksualitet der 0 er utelukkande heteroseksuell og 6 er utelukkande homoseksuell på det tidspunktet informanten blir spurt. Han stilte også spørsmål som folk nok ikkje hadde svart på før, rundt dei tema eg har nemnt før.

Kinsey sin rapport er deskriptiv og legg ikkje nokon normer for kva som er ynskjeleg eller naturleg. Han seier berre at alle desse praksisane finst. Men resultata provoserte, og er framleis viktige, også i for seksualpolitikk i dag. Eg hugsar sjølv då eg oppdaga resultata som viser at dei fleste befinn seg på ein flytande skala mellom heteroseksuell og homoseksuell, i staden for at ein har to separate kategoriar. Dette provoserer både kristenfundamentalistar som meiner at rapporten oppfordrar til homoseksualitet, men også dei som meiner at homofili er noko heilt anna enn heterofili og at det ikkje finst fleire kategoriar/ikkje burde finnast kategoriar (j.f. queer-teori).

Ein bør vera forsiktig med å trekka konklusjonar om kva som er ”normalen” eller korleis ting ”bør” vera ut frå resultata frå Kinsey. Det å sei at homoseksualitet er like greitt som heteroseksualitet eller at mastrubasjon ikkje er skadeleg men heller ba er ikkje noko ein kan finna ut av statistikk, men noko ein kan ta stilling til. Difor er seksualpolitikk politikk om kva ein trur er bra for folk, og ikkje berre å telja kven som gjer kva.

Som ein liten kuriositet til slutt: Kinsey blei veldig omdiskutert då rapportane kom ut, og er mellom anna nevnt i ein song av Cole Porter: Too darn hot (1948).

h1

Homoseksualitet i dyreverda

Onsdag, 27 september 2006

Apollon har ein forskningsartikkel om at 1500 dyrearter praktiserer homsesex. Det var mange gode poeng i artikkelen, til dømes meiner forskaren Petter Bøckman at “Homoseksualitet er et sosialt fenomen og mest utbredt hos dyr med et komplekst flokkliv.” Eg synst det er eit godt argument for LLH, homoseksualitet er dimed eit bevis på at menneskja er ein avansert art. Bøckmann seier også at sex, og då også mellom dyr av same kjønn, er viktig hos mange dyreartar for å løysa konfliktar og hindra vald.

Artikkelen fortel også om utstillinga ”Mot naturens orden?” som skal visast frå midten av oktober og frem til neste sommar på Naturhistorisk museum ved Universitetet i Oslo. Den gler eg meg til å sjå!

h1

Buffy og lesbisk synlegheit

Fredag, 1 september 2006

Denne fann eg via ein Wikipedia-artikkel om Buffy (apropos prokrastinering). After Ellen er ei side som med slagordet “Because visibility matters” skriv om lesbisk og bifil synlegheit i underhalding og media. Dei har ein seksjon med artiklar om Buffy, men den kjekkaste er “How Buffy changed the World of Lesbians on Television” av Sarah Warn. Artikkelen er ein grundig analyse av korleis Buffy var den serien på amerikansk “network TV” som har eit lengst-varande lesbisk forhold og korleis det at det er fleire ulike lesbiske karakterar som er sympatiske men ikkje perfekte er noko radikalt nytt på amerikansk tv. Warn kritiserer også at Willow blir lesbisk og ikkje bifil, fordi ho tydeleg er tiltrukken av Oz då ho data han:  

It would have been more realistic and more groundbreaking if Willow had come out as bisexual (since that is never done on television), or at least had a discussion with Tara or Buffy about whether she was bisexual or a lesbian, instead of just pretending bisexuality didn’t even exist.

Men som Warn konkluderer, dette er ei mindre innvending sidan serien har vore den viktigaste for lesbisk synlegheit sidan Ellen kom ut i 1997 (ei hending eg hugsar svært godt).