Archive for the ‘rasisme’ Category

h1

Verdighet for og i møte med tilreisande romfolk

Torsdag, 29 september 2011

Har vore på kjempebra seminar i regi av Frelsesarmeen, Kirkens Bymisjon og Antirasistisk Senter om verdighet for tilreisande romfolk, og verdighet for oss i vårt møte med dei. Synd ingen andre parti gadd stilla på paneldebatten, så Rødt blei einaste parti.

Jahn Otto Johansen, som jo har skrive fleire viktige og spanande bøker om minoriteter i Europa, også om romfolk, fortalte om tusenårig undertrykking. Om adel som forlysta seg på jakt på roma, om at romfamiliar med tilknytning til Norge og til og med norsk pass blei avviste på grensa under andre verdskrigen, og dei fleste blei drepne i utryddingsleirane. Og om undertrykking av romfolk i Europa i dag. Det er eit viktig bakteppe for kva situasjon som gjer at romfolk reiser frå blant anna Romania til Noreg.

Johannes Heggland, konstituert generalsekretær i Kirkens Bymisjon og Knut Haugsvær, kaptein,  og leiar ved Frelsesarmeens rusomsorg fortalte om tiltak som har vore, og tiltak dei meiner bør settast i gang. Her må Oslo kommune kjenna si besøkelsestid. Las rapporten til Frelsesarmeen I bønn for en bedre framtid – Arbeid blant romfolket 2011 på T-banen heim, og synst det var gode tiltak. Suppe (dvs faktisk suppe) og såpe (dvs tilgang til dusj og toalett) og frelse (det siste kan jo eg personlig spara meg for, men ser at det kanskje også er noko folk ønsker sjølv også) i Noreg/Oslo. Og rådgiving og hjelpetiltak her, men spesielt i Romania i samarbeid med lokale myndigheter og organisasjoner.

Det eg sette mest pris på var at organisasjonane hadde fått til å få dei som vanlegvis berre blir snakka om, tilreisande romfolk sjølv, til å fortella (med tolk).

——-

Oppdatering 30.09.11: Gløymde å fortella om det DU kan bli med på:

FOTOUTSTILLING: ROMA PRIDE
Lørdag 1. oktober klokken 13.00-17.00 vises en utstilling med bilder fra den rumenske romlandsbyen Glod foran Stortinget. Formell åpning klokken 13.00, musikk ved Solfrid Molland og Ioinut Guluna. Velkommen!

Seminaret og fotoutstillinga er arrangert i samband med Roma Pride, som blir markert laurdag 1. oktober  i fleire europeiske land.

Advertisements
h1

«Vi er så få her i landet;

Fredag, 29 juli 2011

hver falden er bror og ven», har blitt sitert ofte den siste veka. Og det er sant som Nordahl Grieg skreiv, dette har berørt oss alle. Mange lokalsamfunn får ikkje tilbake ein ungdom, eller dei får tilbake ungdommar som har opplevd ting dei fleste her i landet ikkje kan forestilla seg. Mange kjenner nokon som skulle ha vore på jobb i eller nær regjeringskvartalet, eller som kunne ha vald å gå over Einar Gerhardsens plass viss været var fint og dei skulle på kino på vestkanten eller ta ein utepils på austkanten. Me har alle blitt minna om kor skjørt livet er, når nokon er bestemt på å ta det frå ein.

Etter kvart må me også diskutera: Kva dreiv terroristen til å handla som han gjorde? Kva miljø finst som propaganderer dette hatet? Eg har plukka fram fleire artiklar og ei bok som eg synst er ein god start på denne diskusjonen.

Tidlegare RV-leiar Aslak Sira Myhre har skrive ein kommentar i Guardian, Norway attacks: Norway’s tragedy must shake Europe into acting on extremism. Der skriv han:

When the world believed this to be an act of international Islamist terrorism, state leaders, from Obama to Cameron, all stated that they would stand by Norway in our struggle. Which struggle will that be now? All western leaders have the same problem within their own borders. Will they now wage war on homegrown rightwing extremism? On Islamophobia and racism?

Den svenske forfattaren og journalisten Andreas Malm har kronikken Voldelig islamofobi i Dagbladet. Der skriv han:

For det som slår den som leser Breiviks verk, er først og fremst hvor fryktelig normalt det er. De første 650 sidene, før det dveles ved militærtaktikk og logistikk for massedeportasjon, likner til forveksling innholdet i blogger, bøker og borgerlige tidsskrifter med stor utbredelse i Europa.

Malm har også laga boka Hatet mot muslimene. Det er ei tjukk, men viktig bok no, som eg håpar fleire tar seg tid til å lesa. Bjørn Østby har meldt boka her.

Til slutt tar eg med Ola Larsmo sin kommentar Så kan språket bana väg för massmord i svenske DN:

Attentaten i Norge för tankarna till den hets mot invandrare som präglade Sverige under början av 90-talet. Det är en kamp om ord – varje dag måste vi tänka på hur vi använder dem.

(…)

Och naturligtvis är det så det språk som banar väg för ett massmord fungerar. Det går inte heller att förbjuda eller censurera bort. Vi måste helt enkelt dag för dag ta ansvar för vad vi säger och skriver. Helst av allt skulle jag önska att de människor som gjort sig vana vid att använda ord som ”kulturberikare”, ”kulturmarxister” eller ”Eurabia” tittade sig i spegeln och ställde sig frågan vad de håller på med. Det vore det allra bästa. Men jag tror inte det kommer att hända. Inte så länge det på Flashback finns en tråd som heter ”Varför Behring Breivik är en hjälte” (cirka 1 200 inlägg). Och inte så länge företrädare för Sverigedemokraterna återigen försöker bortförklara massmordet med ”multikulturalismen”.

Ansvaret ligger på alla andra, att med Stoltenbergs ord bemöta våldet ”med mer öppenhet, mer demokrati, mer humanitet”. Det rasistiska språkspelet ska inte åter tillåtas forma det offentliga samtalet.

h1

Kvinnekroppen som kamparena i «krigen mot terror»

Onsdag, 30 september 2009

I siste nummer av tidsskriftet Rødt!, #3 2009 forklarer eg kvifor eg synst kampen mot muslimhets er så utruleg viktig. Eg har kalla artikkelen Kvinnekampen som kamparena (i krigen mot terror), for å få fram at diskusjonen om kvinneundertrykking i muslimsk kultur ikkje er noko som skjer i eit vakum i Noreg.  I artikkelen trekker linjer til den såkalla krigen mot terror, teorien om clash of civilizations, og skriver om korleis kvinnekroppen blir eit symbol i krig. Det er ikkje lange artikkelen, så det er enklast å følgja lenkja, og lesa heile. Men eg klipper eit par smakebitar her, først innleiinga:

Forslaget om å tillata hijab i politiet skapa ein utruleg oppheita debatt i vinter. Det føyer seg inn i rekka av debattar som handlar om kvinner og islam, eller kvinner og tradisjonar frå muslimske land. Debatten har også fått valdelege utslag, det er rapportert om angrep på kvinner med hijab både i Trondheim og Sandnes.

Kvifor er kvinnekroppen den arenaen som kampen om innvandring og verdiar skal utkjempast?

Her skriver eg om kvinnekroppen som kamparena i krig, det skulle eg gjerne ha skrive meir om:

I patriarkalske samfunn, samfunn basert på mannsmakt, er kontroll av kvinna viktig. Ein ser private utslag av det når menn dreper kvinner som vil skilja seg frå dei, eller dreper døtrene sine fordi dei har øydelagt æra til familien sin. Men kontroll av kvinner og kvinners seksualitet skjer også utanfor familien. Og det blir spesielt satt på spissen i krigstid. Eit døme frå Noreg er behandlinga av kvinnene som hadde hatt forhold til tyske soldatar, dei såkalla «tyskertøsene». Dei som var kjærastar med tyske soldatar, eller hadde forhold til dei og fekk fine ting av dei, ødela for krigsmotstanden til andre gjennom å gjera det meir behagelig å vera tysk soldat, og gjennom å gjera det tyngre for andre å ikkje ha skikkeleg mat og klær. Men det var lite dei tente på å fraternisera med fienden, i forhold til dei som hadde økonomisk gevinst av å selga varer og tenester til tyskarane. Då okkupasjonen av Noreg var slutt var det likevel desse kvinnene som blei hardast straffa, gjennom å bli banka opp og trakkaserte, ei stigmatisering som også smitta over på ungane deira.

Motstandskamp mot krig og okkupasjon blir kjønna. I Palestina blir morsrolla framheva, både av palestinarane og av israelarane. Det å føda mange barn som kan bli stolte palestinarar, er sett på som ein viktig del av motstandskampen. Reint praktisk fører det til store offer, for kvinner som risikerer å mista barnet eller livet når dei blir stoppa på israelske check-points fordi dei prøver å komma seg til sjukehus. Og israelarane framstiller palestinske mødre og barnefødslar som ein demografisk trussel, og som eit eksempel på at araberane er kulturelt tilbakeståande. Ein ser også auke i kjønnsbasert vald i krig, menn som har mista kontroll over eige liv på grunn av okkupasjon, kan i alle fall kontrollera kvinner og born.

Og konklusjonen på artikkelen:

Kvinner kom i stort mon ut i arbeidslivet i Noreg på 60- og 70-talet. Samtidig oppstod ei rørsle for barnehagar, for abort, mot porno, for likelønn. Det at kvinner hadde ei sjølvstendig inntekt, gjorde at dei også kravde tiltak som kunne gjera at dei kunne fortsetta å ha inntekta. Dei kravde også å få vera fullverdige menneske, altså ikkje seksualobjekt og samtidig frie til å ha ein seksualitet utan å vera gift, eller utan å måtta få barn sjølv om ein var gift. Det var materielle årsaker som gjorde at kvinner kom ut i arbeidslivet, og den materielle endringa la grunnlaget for ei rørsle som stilte krav. Korleis den rørsla blei, kom av politiske val som har blitt gjort, og politiske diskusjonar om kva som er rektig. Men det materielle grunnlaget for rørsla måtte finnast for at ho skulle voksa til.

Fordommane om at alle muslimske kvinner er ofre for diskriminerande kultur og religion, skjuler dei faktiske problema kvinnene har. MiRA – Ressurssenter for innvandrer- og flyktningkvinner har i alle år lagt vekt på at mange av problema innvandrarkvinner møter kjem av innvandringspolitikken og gjeldande utlendingelov. Minoritetskvinner møter som innvandrarar diskriminering i arbeidsmarknaden, i boligmarknaden og ellers i samfunnet. MiRA-senteret legg også vekt på at valden innvandrerkvinner opplever, ikkje er eit kvinneproblem, men eit sammfunnsproblem. Konkrete problem må løysast med konkrete løysingar. Innvandrarkvinner kan ha spesielle utfordringar når dei opplever vald i nære relasjonar, som språkbarrierer, manglande nettverk, usikkerheit knytta til opphaldsløyve (tre års regelen), og redsle for kva som venter ved eventuell heimsending og økonomisk avhengigheit til valdsutøvaren. Nokre av desse problema liknar dei utfordringane krisesenterrørsla har arbeida med, og nokre av dei er nye. Men viss ein berre ser på problema som kvinner med muslimsk bakgrunn har som problem på grunn av islam eller spesifikk kultur, ser ein bort frå det ein kunne hatt av felles erfaringar på grunn av klasse, kjønn, bygd eller by, religiøsitet eller sekularisme, eller felles interesser i ei konkret sak.

Det er feil å ekskludera kvinner frå arbeidslivet eller frå utdanning på grunn av religiøse, politiske eller personlege val dei har tatt i forhold til symbol/klesplagg. Anten det gjeld eksplisitt gjennom forbod mot hijab i det offentlege rom, eller gjennom stigmatisering av desse kvinnene som gjer at dei føler seg ubekveme i det offentlege rom. Uansett kva ein meiner om hijaben, så er det betre å opna for økonomisk sjølvstende, og dermed at kvinner lettare kan ta eigne personlege og politiske val, enn å ekskludera dei frå det fordi ein meiner dei er undertrykte.

Dei private vala til kvinner med muslimsk bakgrunn blir politisert, som ein følgje av ideologien rundt the clash of civilizations og krigen mot terror. For å få slutt på det må me få fram kva krigane muslimske land er, det er krigar om kontroll over ressurser, marknader og transportruter, ikkje krigar for demokrati, menneskerettar og kvinnefrigjering.

h1

Raudt og hijab

Måndag, 16 mars 2009

8. marstoget i Oslo blei eit spesielt arrangement. Toget blei splitta, og feministar og antirasistar med ulike bakgrunnar diskuterer kva som gjekk gale og kven som har gjort feil. Eg uttala meg til Frontlinjer, Raudt laga pressemelding som mellom anna resulterte i oppslag i Klassekampen 10. mars, ein kommentar frå KK-jorunalist Christiane Jordheim Larsen 11. mars, og eit nytt KK-oppslag – Bare Frp som vinner 13. mars.  Eg har også skrive eit par tilsvar i Klassekampen, siden dei ikkje legg lesarbrev på nett, så legg eg dei her når dei er trykt.

Eg har håp om at diskusjonen skal munna ut i nokon felles idear om korleis ein kan støtta muslimske kvinners kamp både mot islamofobi og kvinneundertrykking, utan å splitta verken dei eller oss unødig.

Frontlinjer skreiv artikkel om saka 8. mars, Brøyt ut av toget etter hijab-brenning på kvinnedagen, Der sa eg:

– Her fungerer 8. marskomiteen splittende på kvinnebevegelsen. Jeg lurer veldig på hva slags vurderinger som ligger bak denne spontane og ikke varsla forandringa i programmet som nok ville gjort at flere tenkte seg om i forhold til arrangementet, sier Ingrid Baltzerzen, nestleder i Rødt, til frontlinjer.no.

– Nå hadde en sjansen til å få med seg hundrevis av unge feminister i hijab, som i stedet endte opp med å føle at kvinnebevegelsen var mot dem, sier Baltzersen.

– Man må fortså at hijab betyr mange ting. Plagget har selvfølgelig treligiøse elementer i seg og alle religioner har kvinneundertrykkende trekk, men det blir like relevant som å si at miniskjørt er undertrykkende. I kvinnebevegelsen, og i et 8. mars-tog, skal det være rom for både hijab, miniskjørt og høyhelte sko, sier hun.

Raudt laga pressemeldinga Felles front mot fremmedfrykt om hendingane 8. mars, der me også lanserte møtet me skal ha mot muslimhets, torsdag 19. mars kl. 19.00 i antirasistisk Senter, Storgata 25. Me seier mellom anna:

Den økende polariseringen i den offentlige debatten bekymrer Rødt-politikeren. Det er bakgrunnen for at partiet tar initiativ til et møte med norske muslimer og representanter fra antirasistiske miljøer torsdag 19. mars. Målet er å samle til en felles front mot fremmedfrykt og rasisme.

– Vi har hatt nok dialogmøter. Nå er det på tide å slå tilbake. Norge har en stolt tradisjon for toleranse og inkludering å se tilbake på. Vi ønsker å gjenreise den antirasistiske bevegelsen, avslutter Baltzersen.

– Vi har fått et stadig mer polarisert og ekstremt debattklima som bare bidrar til å gjøre hverdagen vanskeligere for minoritetskvinner. Norsk offentlighet er i ferd med å bli en frihavn for hatefulle angrep på etniske og religiøse minoriteter med muslimene som viktigste målskive, sier Baltzersen.

—-

Raudt og hijab (lesarbrev på trykk i Klassekampen 12. mars 2009)

Hijab-brenninga på torgmøtet 8. mars i Oslo splitta toget. To hundre, dei fleste jenter med hijab, blei ståande igjen på torget då toget gjekk. Christiane Jorheim Larsen ser i sitt angrep på meg i KK 11.03 bort frå det at toget, og dermed kvinnerørsla, på grunn av måten dette blei handtert på blei tvungne til å anten støtta dei to hundre kvinnene som blei ståande igjen, eller Sara Mats Azmeh Rasmussen og dei andre som kjempa mot hijaben. Raudt ville ikkje la dei to hundre kvinnene bli ståande aleine. Det var bakgrunnen for at Raudt gjekk ut med krav om at 8. marskomiteen måtte ta ansvar og beklaga hendinga. Det har dei også gjort, blant anna gjennom lesarbrevet til Ane Stø 10.03, og uttalelsane frå samordingsgruppa ved Tiril Svensen.

Raudt er eit sekulært parti, og er dermed ikkje som sådan positive til hijab. Eller nonnedrakter, dastarer (turbanen til sikhane), kippaer (kalotten til jødane), eller andre religiøse klesplagg. Me ser også det problematiske i det vestlege skjønnhetsidealet, der høghela sko og miniskjørt gjer det vanskeleg å bevega seg fritt. Me vil støtta kvinner som ønsker å ta av seg hijaben, og me tar skarp avstand frå tvang til å bruka hijab. Me er ikkje mot at Azmeh Rasmussen, eller andre, vil aksjonera mot hijab. Men åttandemarstoget kan ikkje bruka eit så sterkt verkemiddel, som brenning av eit religiøst symbol, mot deler av sitt eige tog.

Rasismen mot muslimar er den sterkaste rasismen i vesten i vår tid. Grunnen er at me deltar i kriger mot muslimske land, og må skapa oss fiendebilder for å legitimera krigen. Kvinnekroppen er ein del av krigens kamparena, der hijaben, på eller av, har blitt eit viktig symbol. Raudt vil kjempa for at norske muslimske kvinner blir sett på som individ i Norge, og at deira personlege religiøse val skal respekterast.

Raudt vil støtta både parolene «Nei til hijabtvang», og «Lik rett til arbeid, med og uten hijab!»

Oppdatering 18.03.2009:

Raudt og hijab igjen (lesarbrev på trykk i Klassekampen 18. mars 2009).

Ane Stø kritiserer i KK 16. mars utspela Raudt hadde i etterkant av hijabbrenninga på torgmøtet 8. mars i Oslo. Ho seier at venstresida står i fare for å halda muslimske kvinner som gisler i kampen mot rasisme. Ho meiner ein må kunna både protestera mot tvangshijab og mot diskriminering av kvinner som bruker hijab.

Så langt er me samde, og eg har også forsøkt å få dette fram i mitt innlegg i KK 12. mars. Problemet 8. mars var korleis dette blei gjennomført i praksis. Raudt meiner at det kan vera rett med symbolbrenning av hijab, også på 8. mars, men at ein skal respektera grunnlaget for arrangement ein deltar i. Åttandemarstoget er eit arrangement der alle tilslutta organisasjonar har vedteke parolane. Hijab er ikkje ei enkel feministisk sak der det er ein fasit, nokre kvinner vil kasta hijaben og opplever press og tvang mot det, nokre kvinner vil gå med hijab, og opplever press og tvang for å ta av hijaben. Må åttandemarstoget velga mellom ulike kvinner sin rett til å velga sjølv?

Då det blei annonsert at det skulle brennast hijab, og at dette var godkjent av åttandemarskomiteen, opplevde dei som sto på Youngstorget at viss dei deltok i toget ville dei stå inne for denne parola. Me blei tvungne til å velga side. Raudt synst dette fungerte splittande, og det var bakgrunnen for utspela våre.

I viktige symbolsaker for folk kan ein ikkje velga begge sider samtidig og tru at alle skal berre akseptera at alle ytringar er like fine. Konsekvensen såg ein 8. mars, Sara Mats Azmeh Rasmussen brant hijaben på scena, og to hundre kvinner blei ståande igjen då toget gjekk.

Rasismen mot muslimer er den sterkaste rasismen i vesten i vår tid. Rasismen kjem fordi me må skapa oss eit fiendebilde når me krigar mot muslimar i Irak og Afghanistan. På veg inn i ei økonomisk krise, skal me også vera på vakt mot elitar som kan ha en interesse av auka splitt og hersk. Ein må kunna sjå kva samanheng handlingar skjer i, så me ikkje sett muslimske kvinner som slåst for saker me er einige i opp mot kvarandre.

h1

Kampanje mot muslimhets

Fredag, 3 august 2007

Eg har ein artikkel i neste Palestina Solidaritet, medlemsbladet til Palestinakomiteen.

Du finn heile bladet her.

——-

Kampanje mot muslimhets

Eg representerte Palestinakomiteen på Kairokonferansen saman med Hege Ramson. Kairokonferansen er ein årleg konferanse mot sionisme og amerikansk krigføring som starta i 2002. På kairokonferansen er det både store fellesmøter og små seminar, eit av dei seminara eg var på handla om erfaringane frå arbeidet mot rasisme retta mot muslimar i Kanada.

Den kanadiske studentføderasjonen starta på landsmøtet i Ontario 2006 ei prosjektgruppe for å undersøka behova til muslimske studentar på universitet og høgskular i Ontario. Bakgrunnen var både manglande bønnerom og andre praktiske problem for muslimar, men også at muslimar hadde møtt vald og hat.

Prosjektgruppa reiste rundt på universitet og høgskular for å høyra erfaringane til muslimske studentar. Dei opplevde at etter 11. september var det blitt ei vanskelegare atmosfære for muslimske studentar. Dei fekk rapportar om rasistiske kommentarar, som at folk blir kalla talibanar eller får beskjed om å dra til sitt eige land og bomba det. Ein kvinneleg professor fekk spraya ned døra si med «Suck Bin Ladens dick raghead lover». Den arabiske og muslimske studentassosiasjonen motttok dødstruslar. Prosjektgruppa fekk også høyra om rasistisk «profilering», til dømes fortalte ein student at tryggleiksvaktene hadde fått beskjed om å rapportera navna på «muslimsk utsjåande» personar som gjekk nær ein atomreaktor på universitetsområdet til den kanadiske etteretningstenesten.

Rapporten til prosjektgruppa konkluderer med at det meste muslimane opplevde var ikkje så alvorleg i seg sjølv, men det var mengden som gjorde at miljøet blei forgifta. Men Kanada har også hatt meir alvorlege åtak på muslimar. I 2002 blei ein kanadisk statsborgar av Syrisk opphav, Maher Arar, fengsla av amerikanske styresmakter då han mellomlanda i New York og sendt til Syria der han blei haldt fanga i 10 månadar. Arrar blei oppbevart i ei kisteliknande celle og torturert, men han blei lauslatt utan å ha blitt sikta for noko, og ein rapport som kom seinare konkluderte med at han var ein uskyldig dataprogrammerer, men på grunn av fabrikkasjon av bevis og inkompetanse hos det kanadiske politiet så hadde han blitt stempla som terrorist. Det er fleire saker med kanadiske statsborgarar som er fengsla i Syria på grunn av feilinformasjon frå kanadisk etteretning.

Innleiarane frå kanada sette den auka rasismen mot muslimar i samanheng med kanadisk deltaking i krigen mot Afghanistan. Ein krigsideologi fører til hat mot innvandrarar som kan identifiserast med «fienden», altså muslimane. Palestinakomiteen deltar i antikrigsinitiativ som Fredsinitiatviet, fordi me ser ein samanheng mellom åtaka på Irak og Afghanistan og situasjonen for palestinarane. Palestinakomiteen har lang erfaring i å bekjempa muslim-hets. Sionismen baserer seg på rasisme mot palestinarar, for det er det som har gitt sionistane «retten» til å ta landet deira. Det å kalla palestinarane for muslimske terroristar har vore ein måte å legitimera overgrepa frå staten Israel. I Noreg ser me no ein generell auka rasisme mot muslimar, og eg håpar me kan bruka erfaringane frå Kanada til å bekjempa dette. Arbeid mot rasisme retta mot muslimar kjem til å bli viktig i palestinaarbeidet framover.

Islamofobia Watch – Documenting the War against Islam
Rapporten til prosjektgruppa
Heimesida til prosjektgruppa

h1

har venstresida svikta innvandrarjentene?

Onsdag, 8 november 2006

Sundag var eg i debatt med Bjørgulv Braanen og Mina Adampour på RU sin feminismefestival. Der var problemstillinga har venstresida svikta innvandrarjentene, med utgangspunkt i diskusjonen om 21-års aldersgrense for gifta seg med nokon som ikkje bur i Noreg, og busetta seg saman her. Eg synst både Mina og Bjørgulv hadde gode poeng, spesielt i forhold til at det er viktig at venstresida har ein god politikk på innvandring og integrering. Det er bra at til dømes debatten blir tatt i Klassekampen når det skjer på dei riktige premissa, altså ikkje å kjempa om å vera mest mogleg rasistisk. Men eg meiner at venstresida faktisk har god politikk på desse områda (sjølv om me alltid kan bli betre), og at forslaga frå AID i forhold til tiltak i utlendingslova mot tvangsekteskap ikkje er gode.

Det er fleire viktige problemstillingar her, som eg tenkte eg skulle prøva å skilja frå kvarandre:

1 Er integrering og assimilering det same?
Eg meiner god integrering er at ein kan språket og får jobb, altså at ein kan ta del i samfunnet. Integrering for meg går ikkje så mykje på om ein har norske venner eller ikkje, eller om ein følgjer alle norske skikkar. Eg synst AID rotar det saman. Dei seier at ”integreringsprosessen er gjensidig og at den derfor berører både enkeltindividet og befolkninga for øvrig”. Til forskjell frå departementet så trur eg ikkje at negative incentiv fungerer integrerande, og eg synst også at mykje av argumentasjonen deira i forhold til kva integrering er, heller går på assimilering. I tillegg så synst eg at det er makabert å blanda saman integeringstiltak med tiltak i lovgjevinga mot tvangsekteskap, som faktisk er ei alvorleg sak.

2 Er tvangsekteskap og arrangert ekteskap det same?
Arrangert ekteskap er ein tradisjon mange stader, der familien er sett på som viktigare enn hos oss. Sjølv ville eg ikkje inngått eit arrangert ekteskap, eg ville ikkje inngått eit ekteskap i det heile. Men sidan eg heller ikkje forbyr ekteskap i kyrkja heller, så synst eg folk skal få lov til å ha arrangerte ekteskap også, i fred for myndigheitene. Eg kritiserer gjerne familien si rolle, både i min eigen kultur og i andre sin. Men eg synst ikkje det skal inn i tiltak mot tvangsekteskap, og i alle fall ikkje inn i utlendingslova.

3 Er det ikkje sett i verk tiltak mot tvangsekteskap som virker?
Det er sett i gang ein del gode tiltak mot tvangsekteskap. Ein del av dei har ei positive innretting, og handlar om dialog, om å læra ungdom om reglar og rettar. Det finst også ein del tiltak allereie i utlendingslova, eg er ikkje glad for alle saman. Dei fleste tiltaka er ganske nye, og det finst lite dokumentasjon på kor mange ungdommar som er utsette for tvangsekteskap. Ein del tiltak er heller ikkje sett ut i live enno, så det mest fornuftige viss ein ynskjer å bekjempa tvangsekteskap er å først sjekka om dei andre tiltaka virkar.

4 Kva tiltak bør venstresida jobba for?
Tvangsekteskap er endå eit eksempel på eit område der kroppane til unge jenter blir ei slagmark mellom ulike grupper som ynskjer kontroll. I dette tilfellet er det norske myndigheiter sitt ynskje om kontroll over heile gruppa som gjer at dei brukar innvandrarjenter. Det er også ein kamp om kontroll frå dei familiane som tvinger ungane sine til ekteskap med nokon dei ikkje vil gifta seg med

Det viktigaste for å hindra tvangsekteskap er integrering (altså ikkje assimilering). Integrering handlar først og fremst om fridom og makt, ikkje om ein følgjer norske skikkar. Innvandrarar og flyktningar må kunna norsk, kunna forsørgja seg sjølv, og vita om rettane dei har i samfunnet. Generelle tiltak som fungerer integrerande er å ha ein arbeids- og bustadmarknad som er open for innvandrarar og flyktningar. Eit anna godt tiltak er gratis barnehage for ungar med minoritetsbakgrunn.

5 Problema med forslaga frå AID
Det får eg berre gått kort inn på. Hovudproblemet er at det er ei mistenkeleggjering og vanskeleggjering for alle som ikkje gifter seg med blendakvite nordmenn. Eit anna problem er at AID ikkje kan dokumentera at forslaga rammar målgruppa, eller kor stor målgruppa er.

AID har foreslått 1: 21-årsgrense for å gifta seg med nokon som ikkje bur i Noreg, og deretter busetta seg her, og 2: tre ulike forslag på ekstratiltak i forhold til butid i Noreg og tilknytning til landet for å hindra at ungdommar blir tvangsgifta i heimlandet og deretter haldt tilbake til dei oppfyller krava. 1 Problemet eg har med 21-årsgrense er at dei ikkje klarer å dokumentera at det hjelper nokon, samtidig som det kjem til å ramma folk som ikkje blir tvangsgifta. 2 Problema med ekstratiltaka, som skal gjelda fram til ein er 26, 27, eller 28 år, er at dei rammer veldig mange folk, og at dei blandar saman tiltak mot tvangsekteskap, og tiltak som hjelper (AID sitt sin på) integrering. Det mildaste av ekstratiltaket er at ”herbuande” må ha budd i Noreg dei 3 siste åra, det nest verste ekstratiltaket er at ein må ha studert eller jobba samanhengande i Noreg dei 3 siste åra, og der verste er at ein skal måla tilknyting til Noreg opp mot tilknyting til eit anna land. Ein kan opna for unntak viss ein har hatt høgverdige grunnar til å vera i utlandet, som høgare studie, eller jobb i norsk selskap. Men for dei som er i midten av tjueåra og har funne ein ektefelle på jorda-rundt-reise eller når ein budde i heimlandet til familien og jobba i sjappa til onkelen sin får ikkje henta ektefellen. Det er altså også ei klassediskriminering i dette forslaget.

(Og ja, eg skal både prøva å gjera dette til ein kronikk, og skriva utkast til høyringsbrev til AID saman med Magnhild N. Men kjekt å ha ein blogg å kasta tankane ut på sånn i starten)

h1

Innvandringsstopp gjennom heva aldersgrense for ekteskap

Torsdag, 5 oktober 2006

Eg har skrive eit svar til Bjørgulv Braanen, som på leiarplass i Klassekampen 3. oktober svara på mellom anna mitt lesarinnlegg. Svaret mitt skal komma på trykk mandag 9. oktober.

Bjørgulv Braanen argumenterer på leiarplass 3. oktober mot at eg kalla aldersgrense for henteekteskap for særlov for innvandrarar. Braanen fortset med å sei at ei slik aldersgrense vil gjelda alle som vil henta ein ektefelle, anten det er frå USA, Australia og Russland, eller det er frå Pakistan og Somalia. Det er for så vidt sant, men amerikanske og australske statsborgerar har visumfritak til Noreg, noko som gjer at dei kan vitja kjærasten/ektefellen i Noreg fram til ein er over aldersgrensa. I tillegg vil jo ikkje borgarar frå EU/EØS vera ramma av lova. Det er altså ei lov som vil gjera det vanskelegare for par der den eine kjem frå eit land me ikkje har visumfritak frå, det vil seie ikkje-vestlege land.

Det bringer meg over på eit anna viktig moment. Innvandringslovane i Noreg gjer at folk blir tvungne til å gifta seg, fordi ein ikkje kan få visum til kjærasten/truloveden sin på ein annan måte. Det gjeld alle som finn seg ein utanlandsk kjærast, anten ein har aner frå Hallingdal eller frå Punjab. Innvandringslovane fører difor til «tvangsekteskap» fordi ein ikkje får prøvd å vera kjærast eller sambuar før ein går til det skritt å gifta seg.

Resultata frå Danmark viser at ein får færre henteekteskap, men det viser ikkje kva som skjer med dei ungdommane som er i fare for å bli utsett for tvangsekteskap. Så då må ein jo stilla seg spørsmålet om målet er å hindra innvandring eller å hjelpa desse ungdommane?